Beste Friezen en Hollanders
Gisterochtend om 7.30 stonden we klaar om naar Kumasi te gaan, de tijd hadden we de dag ervoor met de taxi chaufeur afgesproken. Na anderhalf uur wachten kwam daar eindelijk de taxi aan, was helaas al stampvol, maar in Afrika kan alles en zo zaten we dus met 8 man in een ford-escort, vraag me niet hoe het kan maar het kan. Na drie kwartier over zandweggetjes gereden te hebben, ( met uiteraard de nodige geulen en hobbels) moesten we overstappen op de trotro, deze keer zag de trotro er erg degelijk uit, vrij nieuw en erg solide, en hadden de hoop dat we snel in kumasie aan zouden komen.
Niets bleek natuurlijk minder waar, de bus moest de eerste 200 meter aangeduwd worden, wat dus niet een al te positieve start was. Maar daarna moesten we om de 10 minuten stoppen om of olie bij te vullen of koelvloeistof (= water + omo). Daarbij kwam nog dat bij elk heuveltje de snelheid van 80 naar 15 km per uur ging. Dus ipv een busreis van 2.5 uur hebben we er ruim 5 uur over gedaan (met 20 man in een busje terwijl het 40 graden is, heerlijk). Kortom niets is wat het lijkt in Afrika.
Gelukkig zitten we nu in een heel erg lux hotel (met airco) voor zeer weinig geld.
Zijn nu twee weken met de stage bezig en begint nu een beetje lekker te lopen. In het begin hadden we wat problemen met het vinden van de apen, maar vooral het volgen was even wennen. De apen zijn zeer actief en hebben een redelijk groot territorium. We lopen dan ook nauwelijks over de paden maar echt door de jungle.
Al de nodige keren goed geschrokken. Zo waren we vorige week op een namiddag in het bos om wat foto's te maken. Op een gegeven moment zagen we 6 colabus apen (andere soort dan de gene die wij onderzoeken) mooi achter mekaar op het pad zitten. Had amper een foto gemaakt todat er achter ons vanuit het niets het dominante mannetje van de groep ons aan komt vallen. Met een hoop lawaai en zwaaiend met de armen komt ie op ons aangestormd, en we scrokken ons werkelijk kapot. Heb snel de aap maar nagedaan, beetje terug schreeuwen en met de armen zwaaien en zo bleef ie gelukkig een beetje op een afstand.
Paar dagen geleden stond ik bijna op een schorpioen (van 15 cm) die ik totaal niet gezien had en wat mijn hartslag ver boven de 200 deed uitkomen.
En zo zijn er elke dag wel van die dingen die je even aan het schrikken maakt, twee dagen geleden dacht ik dat ik een schelp zag liggen van een zeeslak, was nml een erg groot huis. Pakte hem vast en zat er dus wel een slak in, en geen gewoon slakje, deze woog een kleine 500 gram. ( schijnen erg lekker te zijn trouwens).
Maar meestal zijn het de insecten, vooral tijdens het observeren moet je goed opletten dat je niet in een mierennest staat (wat nogal eens gebeurd) want dat zijn pijnlijke ervaringen. En zo is het ook met de muggen en de vliegen (sommige zijn zo groot dat dat ze wel voor een kolibri door kunnen gaan) die 's avonds nogal eens een litertje bloed af willen tappen.
Maar dat valt allemaal in het niets, aangezien we de hele dag lol hebben en ontzettend veel beleven. (word ook veel gewerkt hoor).
Vooral in de twee dorpjes valt genoeg te beleven, spontane feestjes en elke week wel een begravenis, die hier twee dagen duren en waar een groot feest van gemaakt wordt. En dat is soms wel eens raar voor een obruni (blanke) want als iemand ziek is is er geen geld voor medicijnen of evt. een ziekenhuisopname. Maar is die persoon eenmaal dood dan steken de mensen zich diep in de schulden om een waardig afscheid te nemen. (maar vooral om er een groot feest van te maken.
Enkele keren per week gaan we 's avonds naar een van de dorpjes om een warm biertje cq cola te halen. Zo ook woensdag avond, zaten net lekker komen er enkele mensen binnen met 2 plastic zakken, er werd wat drinken besteld en de plastic zakken gingen open, was erg donker ( alleen olielampje, geen electriciteit) en daar lag ineens vlees op tafel. Was eerst gekookt daarna zacht gebakken. En aangezien de mensen erg gastvrij zij moesten we mee-eten, en ik wil natuurlijk niet onbeleefd doen dus at lekker mee. Achteraf bleek dat ik een halve rat opgegeten had. Maar moet toegeven was wel lekker (voor ghanese standaarden).
Deze week kwam er nog een japanse filmploeg langs. Nou die japanners zijn ook rare lui, drie van hen hadden een mondkapje voor en in hun hand een grote spuitbus met insecticide. Maar het leukste was nog dat er drie van hun zware diarree hadden, en toen hun bus eindelijk gestopt was wisten deze 3 niet hoe snel ze op de plee moesten komen, en wat nou zo leuk is is dat we maar 2 wc's hebben waarvan er 1 defect is.
Inmiddels zijn we ook begonnen om Twi te leren, wat redelijk gemakkelijk is om te leren, alleen de uitspraak is soms moeilijk omdat ze letters hebben die wij niet kennen.
Wat trouwens ook leuk is om hier te doen, als je je verveelt, met de locals gaan praten over van alles en nog wat, maar vooral de verschillen met europa en afrika willen nog weleens tot vreemde situaties leiden. Leg hier maar eens uit wat stress is, is nog redelijk te doen. Maar leg hun dan maar eens uit wat smetvrees is, kom je helemaal niet meer bij van het lachen.
Kortom het leven hier bevalt nog prima, over 2 a 3 weken zijn we weer in Kumasi en als het internet het dan doet dan volgt er uiteraard meer.
Nu eerst het nachtleven in en morgen weer heerlijk in de trotro en de taxi's.
Heel veel groeten,
Gosse
(21-2-2003)
Gisterochtend om 7.30 stonden we klaar om naar Kumasi te gaan, de tijd hadden we de dag ervoor met de taxi chaufeur afgesproken. Na anderhalf uur wachten kwam daar eindelijk de taxi aan, was helaas al stampvol, maar in Afrika kan alles en zo zaten we dus met 8 man in een ford-escort, vraag me niet hoe het kan maar het kan. Na drie kwartier over zandweggetjes gereden te hebben, ( met uiteraard de nodige geulen en hobbels) moesten we overstappen op de trotro, deze keer zag de trotro er erg degelijk uit, vrij nieuw en erg solide, en hadden de hoop dat we snel in kumasie aan zouden komen.
Niets bleek natuurlijk minder waar, de bus moest de eerste 200 meter aangeduwd worden, wat dus niet een al te positieve start was. Maar daarna moesten we om de 10 minuten stoppen om of olie bij te vullen of koelvloeistof (= water + omo). Daarbij kwam nog dat bij elk heuveltje de snelheid van 80 naar 15 km per uur ging. Dus ipv een busreis van 2.5 uur hebben we er ruim 5 uur over gedaan (met 20 man in een busje terwijl het 40 graden is, heerlijk). Kortom niets is wat het lijkt in Afrika.
Gelukkig zitten we nu in een heel erg lux hotel (met airco) voor zeer weinig geld.
Zijn nu twee weken met de stage bezig en begint nu een beetje lekker te lopen. In het begin hadden we wat problemen met het vinden van de apen, maar vooral het volgen was even wennen. De apen zijn zeer actief en hebben een redelijk groot territorium. We lopen dan ook nauwelijks over de paden maar echt door de jungle.
Al de nodige keren goed geschrokken. Zo waren we vorige week op een namiddag in het bos om wat foto's te maken. Op een gegeven moment zagen we 6 colabus apen (andere soort dan de gene die wij onderzoeken) mooi achter mekaar op het pad zitten. Had amper een foto gemaakt todat er achter ons vanuit het niets het dominante mannetje van de groep ons aan komt vallen. Met een hoop lawaai en zwaaiend met de armen komt ie op ons aangestormd, en we scrokken ons werkelijk kapot. Heb snel de aap maar nagedaan, beetje terug schreeuwen en met de armen zwaaien en zo bleef ie gelukkig een beetje op een afstand.
Paar dagen geleden stond ik bijna op een schorpioen (van 15 cm) die ik totaal niet gezien had en wat mijn hartslag ver boven de 200 deed uitkomen.
En zo zijn er elke dag wel van die dingen die je even aan het schrikken maakt, twee dagen geleden dacht ik dat ik een schelp zag liggen van een zeeslak, was nml een erg groot huis. Pakte hem vast en zat er dus wel een slak in, en geen gewoon slakje, deze woog een kleine 500 gram. ( schijnen erg lekker te zijn trouwens).
Maar meestal zijn het de insecten, vooral tijdens het observeren moet je goed opletten dat je niet in een mierennest staat (wat nogal eens gebeurd) want dat zijn pijnlijke ervaringen. En zo is het ook met de muggen en de vliegen (sommige zijn zo groot dat dat ze wel voor een kolibri door kunnen gaan) die 's avonds nogal eens een litertje bloed af willen tappen.
Maar dat valt allemaal in het niets, aangezien we de hele dag lol hebben en ontzettend veel beleven. (word ook veel gewerkt hoor).
Vooral in de twee dorpjes valt genoeg te beleven, spontane feestjes en elke week wel een begravenis, die hier twee dagen duren en waar een groot feest van gemaakt wordt. En dat is soms wel eens raar voor een obruni (blanke) want als iemand ziek is is er geen geld voor medicijnen of evt. een ziekenhuisopname. Maar is die persoon eenmaal dood dan steken de mensen zich diep in de schulden om een waardig afscheid te nemen. (maar vooral om er een groot feest van te maken.
Enkele keren per week gaan we 's avonds naar een van de dorpjes om een warm biertje cq cola te halen. Zo ook woensdag avond, zaten net lekker komen er enkele mensen binnen met 2 plastic zakken, er werd wat drinken besteld en de plastic zakken gingen open, was erg donker ( alleen olielampje, geen electriciteit) en daar lag ineens vlees op tafel. Was eerst gekookt daarna zacht gebakken. En aangezien de mensen erg gastvrij zij moesten we mee-eten, en ik wil natuurlijk niet onbeleefd doen dus at lekker mee. Achteraf bleek dat ik een halve rat opgegeten had. Maar moet toegeven was wel lekker (voor ghanese standaarden).
Deze week kwam er nog een japanse filmploeg langs. Nou die japanners zijn ook rare lui, drie van hen hadden een mondkapje voor en in hun hand een grote spuitbus met insecticide. Maar het leukste was nog dat er drie van hun zware diarree hadden, en toen hun bus eindelijk gestopt was wisten deze 3 niet hoe snel ze op de plee moesten komen, en wat nou zo leuk is is dat we maar 2 wc's hebben waarvan er 1 defect is.
Inmiddels zijn we ook begonnen om Twi te leren, wat redelijk gemakkelijk is om te leren, alleen de uitspraak is soms moeilijk omdat ze letters hebben die wij niet kennen.
Wat trouwens ook leuk is om hier te doen, als je je verveelt, met de locals gaan praten over van alles en nog wat, maar vooral de verschillen met europa en afrika willen nog weleens tot vreemde situaties leiden. Leg hier maar eens uit wat stress is, is nog redelijk te doen. Maar leg hun dan maar eens uit wat smetvrees is, kom je helemaal niet meer bij van het lachen.
Kortom het leven hier bevalt nog prima, over 2 a 3 weken zijn we weer in Kumasi en als het internet het dan doet dan volgt er uiteraard meer.
Nu eerst het nachtleven in en morgen weer heerlijk in de trotro en de taxi's.
Heel veel groeten,
Gosse
(21-2-2003)
posted by prinsype at
5:45 AM
